Κάποτε, δηλαδή μόλις στην προηγούμενη γενιά το διαζύγιο και μάλιστα σ’ αυτή την ηλικία, εξηνταπέντε, εβδομήντα, ήταν αδιανόητο. Άντε, στην καλύτερη περίπτωση, να συμφωνούσε το ζευγάρι σε κάποια πολιτισμένη, καλυμμένη διάσταση.

Εμείς όμως που δεν έχουμε αφήσει τη πέτρα πάνω στη πέτρα και ζήσαμε το διαζύγιο στα νιάτα μας ως κανονικότητα, δεν το ‘χουμε και πολύ, όχι μόνο να το σκεφτούμε αλλά και να το κάνουμε. Ίσως είναι η διεκδίκηση της όσης ζωής μας απομένει μακρυά από υποχρεώσεις μέσα σε τοξικές σχέσεις, ίσως είναι στόχος από παλιά “όταν τα παιδιά τακτοποιηθούν” κλπ. Μας έχω ικανές και ικανούς να βλέπουμε τα εγγόνια μας χωριστά ή και να συμμετέχουμε σε οικογενειακές γιορτές και οι δύο γιατί είναι συναισθηματικά όμορφο. Πολλές οι εκδοχές όσοι και οι άνθρωποι.

Αλλά, πραγματικά τώρα, αν έχεις συνηθίσει να ζεις με έναν άνθρωπο επί δεκαετίες, έχεις μάθει τα χούγια του, έχεις μάθει τις τακτικές υποχώρησης και επίθεσης, ακόμη και αν έχεις συνηθίσει να τσακώνεσαι συχνά, προχωράς σε διαζύγιο;

Είναι πιο εύκολο να προχωρήσεις προς την ανεξαρτησία από μία τοξική σχέση αν έχεις παιδιά ή αν δεν έχεις; Έχει σχέση με το πως τα έχετε διαπαιδαγωγήσει; έχει σχέση με την αντίληψη που έχουμε για τον εαυτό και την προσωπική μας ζωή;

Το θέμα είναι ανοιχτό, πείτε γνώμες, παρατηρήσεις, αφορισμούς και ό,τι άλλο πιστεύετε. Άλλωστε κάποιες φήμες λένε ότι και η ‘Άνγκελα Μέρκελ έχει χωρίσει τελευταία, με τον δεύτερο σύζυγό της, αφού έληξε η θητεία της στην καγκελαρία, …

Αν είστε κάποια/ος που ήρθατε στο κλαμπ αργά ή και για δεύτερη-τρίτη φορά, αν έχετε χωρίσει μετά τα εξήντα πέντε και δεν θέλετε να το δημοσιοποιήσετε, παρακαλούμε στείλτε μήνυμα στο μέσεντζερ @Μαλάμω Στεργίου. Δύο έρευνες βρίσκονται σε εξέλιξη για το νέο κοινωνικό φαινόμενο και η ακόμη και η ανώνυμη μαρτυρία σας θα είναι πολύτιμη.